Jesteśmy spóźnionymi letnikami …

Jesteśmy spóznionymi letnikami nad jeziorem Lugu. Żeby tu dotrzeć zbaczamy z utartego szlaku. Miejsce od razu nam sie podoba. Jest pusto. Pensjonat, w którym się zatrzymujemy jest tylko do naszej dyspozycji, trzy osoby obsługi i dwoje gości. Samo jezioro, choć położone w górach na wysokości 2600 metrów, ma łagodny mikroklimat. Wieczory i poranki są już rześkie ale dni jeszcze ciepłe i pełne słońca. Wymarzone miejsce na listopadowy urlop i do zamieszkania na zawsze. I właśnie na zawsze zamieszkali tę ziemię Mosuo.

Mosuo to lud matryiarchalny wciąż jeszcze żyjący według zasady, która głosi że kobieta jest głową rodziny a rodzina składa sie z osób urodzonych w jednym domu. Pod jednym dachem żyją i pracują matka rodu, jej bracia i młodsze siostry, dzieci oraz wnuki wszystkich sióstr. Nie ma natomiast w domu ojca ani męża. Nie znaczy to jednak, że mężczyźni nie są istotni, wręcz przeciwnie mają szereg powinności i ról do spełnienia. Pracują na roli i w domu rodziny, w której przyszli na świat. Są odpowiedzialni za wychowanie i rozwój dzieci swoich sióstr i ciotek.

Kobiety i mężczyzni Mosuo zakochują sie, łaczą w pary i mają dzieci. Pary spędzają ze sobą jedynie noce, są prawdziwymi kochankami bez zobowiązań. Nikt nie deklaruje ani nie przysięga wierności do końca życia, zmiany są naturalne i akceptowane. Podobno nie przywiązuje się znaczenia do tego kto jest biologicznym ojcem a dziecko należy przede wszystkim do rodziny matki. Przez chwilę wydaje mi się to dziwne, jednak jest pewien geniusz w takim rozwiązaniu. Kiedy związek mężczyzny i kobiety w naszej kulturze rozpada się najbardziej cierpią dzieci. Kiedy para Mosuo przestaje się kochać dzieci nawet tego nie zauważają, wujkowie nigdy sie nie zmieniają …